Gedachten babbelen

Een argument van Brexiter Voor Europa

De Brexit-campagne heeft talrijke beloften gedaan voor wat het vertrek uit de EU zou betekenen. Als we kijken naar de argumenten van de Leave-campagne, dan is het nu misschien wel dat blijven de beste oplossing is om die beloften aan de kiezers na te komen.

In een “zinvolle stemming” heeft het Britse parlement de terugtrekkingsovereenkomst van premier Theresa May verworpen.  Het is echter zeer onwaarschijnlijk dat er voor 29 maart een beter akkoord wordt bereikt, ondanks de inspanningen van mevrouw May om de kampen bij elkaar te brengen en de lof van Owen Patterson voor de besprekingen als “constructief”. Steeds meer stemmen pleiten voor een tweede stemming. De parlementsleden staan daarom voor een scherpe keuze in de komende weken: het risico bestaat dat er geen overeenkomst wordt gesloten, met als gevolg onrust op het eiland Ierland en een reeks onzekerheden die alleen worden gebufferd door een skelet van essentiële internationale overeenkomsten; of Brexit uitstellen; en, zoals Theresa May opmerkte, “riskeert helemaal geen Brexit”.

Geen enkele Brexit is misschien wel de perfecte oplossing voor de meeste Brexit-aanhangers. Het is nu duidelijk dat de onderhandelde Deal het Verenigd Koninkrijk niet meer dan een vazalstaat van de EU zal verlaten, opgesloten in de regels zonder stemming, vanwege de onoplosbare Ierse grenskwestie. De EU zal verplicht zijn om, als het Verenigd Koninkrijk afwijkt van de EU-tarieven en -normen, een grens tussen Ierland en Noord-Ierland aan te leggen – want zonder zo’n grens, de interne markt, zou in gevaar komen. Aan de andere kant blijkt het potentieel van een No Deal nog minder in staat om de beloften van de verlofcampagne waar te maken.

Bron: https://flickr.com/photos/63878889@N00/33336615900, auteur: Sinn Fein, CC BY-SA 3.0 licentie

Beheersing van de migratie

De mogelijkheid om de migratie naar het Verenigd Koninkrijk te beheersen was een prominente belofte van de Leave-campagne. Het idee was dat het Verenigd Koninkrijk bij het verlaten van de EU niet langer gebonden zou zijn aan de vier vrijheden, waaronder het vrije verkeer van mensen uit andere delen van de EU.

Het is echter onwaarschijnlijk dat elke oplossing die tot nu toe is voorgesteld, de immigratie uit de EU zal verminderen. Een puntensysteem in Australische stijl bestaat niet alleen al in het Verenigd Koninkrijk voor niet-EU-burgers, maar het zou de meerderheid van de mensen die uit de EU komen om in Groot-Brittannië te werken, niet blokkeren. De meeste EU-burgers die naar het Verenigd Koninkrijk komen, zouden in aanmerking komen voor toegang op basis van hun kwalificaties, en in ieder geval wordt geschat dat zij gemiddeld bijna 2 600 euro meer in de economie brengen dan de gemiddelde Britse burger. Intussen zouden sectoren die afhankelijk zijn van de werkgelegenheid voor migranten waarschijnlijk van belangrijke werknemers verhongeren, wat zou leiden tot tekorten in de landbouw en tekorten in andere vitale sectoren.

Afgezien van het feit dat het grootste deel van de Britse bevolking zelf profiteert van het vrije verkeer; of het nu gaat om vakantie, studie of werk; het verlaten van de EU zou het binnenhalen van talent alleen maar complexer maken en een signaal afgeven aan de wereld dat het VK gesloten is voor het bedrijfsleven. Aan de andere kant kan het Verenigd Koninkrijk binnen de EU een puntensysteem blijven opleggen aan niet-EU-landen en mee beslissen over kwesties zoals of een nieuwe EU-lidstaat direct moet kunnen profiteren van het vrije verkeer1. Bovendien kan het Verenigd Koninkrijk in theorie via de EU met andere lidstaten samenwerken om ervoor te zorgen dat de migratieroutes naar het Verenigd Koninkrijk worden gecontroleerd.

Meer geld voor de NHS

Een onvergetelijke belofte, gedaan op de ‘Brexit Bus’ van meer geld voor de National Health Service, sluit aan bij de bredere beweringen dat geld dat vanuit het Verenigd Koninkrijk naar de EU wordt gestuurd, in plaats daarvan naar andere doelen kan worden omgeleid.

Het geld dat aan de EU wordt gegeven, is eigenlijk heel klein – ongeveer 1 procent van het Britse BBP: veel minder dan de defensiebijdrage die in het kader van de NAVO verplicht is gesteld.  Bovendien veronderstelt de veronderstelling dat het geld eenvoudigweg kan worden omgebogen dat deelname aan de EU geen enkel voordeel voor de economie oplevert: in feite is dit een nulsomanalyse. Deze simplistische visie gaat voorbij aan het feit dat wetenschappelijke samenwerking, zekerheid voor investeerders en het vermogen van bedrijven om toegang te krijgen tot de grootste vrije markt ter wereld vanaf het kleine eilandje dat Groot-Brittannië heet, de investeringen in die markt te stimuleren, en daarmee meer in de economie te brengen dan anders mogelijk zou zijn. Om de meer dan 29 miljard euro die reeds per jaar aan Brexit worden uitgegeven, tegen te gaan, is het misschien gewoonweg de beste oplossing om in de EU te blijven.

Rijkdom eerlijker verdelen

De meest verlofondersteunende gebieden van het Verenigd Koninkrijk staan ook in verband met de meest achtergestelde gebieden. Ondanks het feit dat het Verenigd Koninkrijk de op één na grootste economie van de EU is, is het Verenigd Koninkrijk ook zeer ongelijk verdeeld, waarbij armoede een groeiend probleem is (een feit dat wordt onderstreept in een recent rapport van een VN-gezant, dat zwaar wordt bekritiseerd door de Britse regering). De EU verstrekt via de structuurfondsen (het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling en het Europees Sociaal Fonds) middelen voor regio’s met een lager BBP dan het EU-gemiddelde. Het is bekend dat de gebieden die de grootste structurele steun van de EU ontvangen, in feite vaak voor vertrek hebben gestemd.

Het verlaten van de EU zou betekenen dat de Britse regering nieuwe financieringsbronnen zou moeten vinden en nieuwe financieringsstructuren zou moeten opzetten om deze armere regio’s te ondersteunen – een van de vele taken die nodig zijn in het omvangrijke wetgevingswerk dat nodig is om de lacunes in de regelgeving bij het verlaten van de EU op te vullen.

Afbeelding: Resultaten EU-referendum 2016 gebied Verenigd Koninkrijk (geel blijft, blauw blad), auteur: mirrorme22, CC BY-SA 3.0 licentie

Een onafhankelijk handelsbeleid

Een belangrijk voordeel van het verlaten van de EU is de mogelijkheid om snel en onafhankelijk liberale handelsovereenkomsten met derde landen te sluiten. De aanname is dat de omvang van de EU de onderhandelingen omslachtig is en een belemmering vormt voor snelle en flexibele handelsovereenkomsten. Een klassiek voorbeeld hiervan is de mislukte “TTIP”-overeenkomst tussen de EU en de VS. Wanneer het Verenigd Koninkrijk echter de EU verlaat, zal het niet langer in staat zijn de bestaande EU-handelsovereenkomsten toe te passen en zal het niet langer onmiddellijk kunnen terugvallen op uitgebreide handelsovereenkomsten, maar zal het voor de meeste goederen en diensten terugvallen op de regels van de Wereldhandelsorganisatie. Buiten een vrijhandelsblok kunnen naties van handelspartners alleen de meestbegunstigingstarieven verwachten, die standaard hoger zijn dan deze binnen het vrijhandelsblok: het opdrijven van de prijzen voor de consument.

Bovendien blijft het Verenigd Koninkrijk buiten de EU een wereldeconomie, maar maakt het niet langer deel uit van het op één na grootste handelsblok ter wereld. De voordelen van de toegang tot de Britse markt worden aanzienlijk verminderd en de positie van het Verenigd Koninkrijk om concessies en overeenkomsten over normen voor producten die het Verenigd Koninkrijk binnenkomen uit nieuwe handelsovereenkomsten te halen, zal afnemen.

Een ander argument dat wordt aangehaald om de EU te verlaten, is dat het Verenigd Koninkrijk in plaats van de EU een natuurlijker alternatief zou vinden in het Gemenebest als handelspartner. De landen van het Gemenebest bevinden zich nu in hun eigen regionale handelsgroepen, nadat zij de afgelopen 40 jaar hun banden met het Verenigd Koninkrijk hebben verbroken. De opvatting dat deze voormalige koloniën de kans zullen grijpen om de handelsroutes met het Verenigd Koninkrijk te heropenen, is door hun reacties op Brexit aan diggelen geslagen. Hoewel zij handelsovereenkomsten met het Verenigd Koninkrijk zullen overwegen, hebben zij reeds aangegeven dat zij zich meer aangetrokken voelen om tijd te besteden aan onderhandelingen over overeenkomsten met de grotere markt van de EU dan aan de kleinere Britse markt als een prioriteit.

Het Britse volk herontdekt in toenemende mate het fundament voor de oprichting van de EU. In de woorden van Winston Churchill (een vaak verkeerd geciteerd cijfer door de Leave-campagne): “De toekomst van Europa als Groot-Brittannië wordt uitgesloten [van de Europese Gemeenschap] is inderdaad zwart” en dat is terecht…..de regering heeft gelijk om toetreding tot de Europese Economische Gemeenschap aan te vragen….”. Het Verenigd Koninkrijk in de EU maakt al deel uit van een enorm liberaal handelsblok, dat in staat is om goederen uit te wisselen op de op een na grootste markt ter wereld, vrij van belemmeringen en tarieven.

Parlementaire soevereiniteit

De parlementaire soevereiniteit, vrij van de ketenen van de rechterlijke controle van de EU en de EU, is de bekroning van de campagne voor verlof. Het vermogen om volledig te beslissen over de normen, belastingen (met name op tampons) en regelgeving van het Verenigd Koninkrijk wordt afgeschilderd als de grootste winst van het verlaten van de EU. De bewering dat vertrek zal leiden tot een Eden van autonomie staat in flagrante tegenspraak met het streven naar vrijhandelsovereenkomsten met enkele andere grote markten in de wereld. Een felbegeerde alomvattende vrijhandelsovereenkomst met de VS zou betekenen dat men bereid is om de normen te verlagen en zich aan de marktkaders van de VS aan te passen – tenzij het Verenigd Koninkrijk bereid zou zijn om zijn eigen fabrikanten te zien ondergraven door goedkopere, maar kwalitatief mindere goederen. Dit staat los van het feit dat het Verenigd Koninkrijk onderworpen blijft aan internationale gedragscodes, doelstellingen en jurisdictie via het Internationaal Strafhof. Als het Verenigd Koninkrijk de EU of de VS schuwt, is het misschien wel soeverein, maar het zal op onaanvaardbare wijze economisch worden getroffen.

Ironisch genoeg hebben andere lidstaten expliciet verklaard dat het EU-lidmaatschap zelfs de opbouw van een gesloten staat niet uitsluit. De president van Hongarije, Viktor Orban, kondigde de EU aan: “Ik denk niet dat het lidmaatschap van de Europese Unie [van Hongarije] ons ervan weerhoudt om een onliberale nieuwe staat op te bouwen op basis van nationale fundamenten”.

Vis

Nu moeten we ons afvragen of de beloften van de campagne Verlof überhaupt kunnen worden nagekomen door de EU te verlaten. Een krachtig beeld van de referendumcampagne was de flottielje boten die over de Theems voeren, met vlaggen van Vote Leave en met Nigel Farage aan de achtersteven. De bewering, zoals geïllustreerd op de website van Fishing for Leave, was dat het verlaten van de EU “een gouden kans zou zijn om 70% van de visserijhulpbronnen van het Verenigd Koninkrijk terug te winnen en een multi-miljard pond industrie voor de natie te verjongen”, wat welvaart en duurzaamheid zou brengen voor de visserij, zoals Noorwegen, IJsland en de Faeröer aantonen.

De cultureel belangrijke sector hoopt dat het Verenigd Koninkrijk na het verlaten van de EU de controle over ‘zijn wateren’ terugkrijgt en beslist welke bestanden daar mogen worden bevist en welke niet. De wateren kunnen worden gesloten voor andere “buitenlandse vissersvloten”, wat grotere vangsten voor Britse vissers betekent. Helaas blijft het Verenigd Koninkrijk onderworpen aan het internationale zeerecht en zal het alleen aanspraak kunnen maken op een quasi volledige controle van de wateren tot 6 mijl uit de kust. Bovendien is het Verenigd Koninkrijk misschien wel een eiland, maar het ligt op het dichtstbijzijnde punt op slechts 21 mijl van Frankrijk en deelt bijgevolg bijna al zijn visbestanden met het ene of het andere land. Zij moet daarom onderhandelen met deze landen, waarvan de meeste lid zijn van de EU.

Voor een duurzaam visserijsysteem moet het Verenigd Koninkrijk ook quota blijven opleggen, aangezien de visbestanden verre van onuitputtelijk zijn. Het lijkt onwaarschijnlijk dat de Britse regering dergelijke quota’s, waartoe zij altijd al de bevoegdheid heeft gehad, in de toekomst anders zal verdelen: vissers zullen zich dus in dezelfde situatie bevinden als voorheen, zonder plaats aan tafel om met andere EU-lidstaten te onderhandelen over hun “TAC’s en quota” voor vissoorten en visbestanden in december van elk jaar.

Aan de andere kant, zelfs als het Verenigd Koninkrijk erin slaagt om na het verlaten van de visserijzone over hogere quota’s te onderhandelen, biedt de sector momenteel slechts werk aan 11.000 mensen (een cijfer dat waarschijnlijk niet zal groeien na het verlaten van de visserijzone) en levert het de Britse economie weinig tot geen werkelijke winst op.

Conclusie

“Overal, in elke leeftijd, in elke leeftijd, op elk gebied, op elk gebied, in elke groep van volkeren, hoe divers ook, heeft eenheid gezorgd voor kracht en welvaart voor iedereen binnen haar kring. Waarom zou Europa bang moeten zijn voor eenheid? -1930 Churchill in een artikel over de Verenigde Staten van Europa.

Het is zeer onwaarschijnlijk dat de EU zonder overeenkomst (en hoogstwaarschijnlijk zelfs met een overeenkomst) de beloften die in de campagne Verlof zijn gedaan, zal waarmaken. Het is redelijk om te geloven dat deze beloften de drijvende kracht achter de verlofstem waren, en daarom is het zinvol om te beoordelen of het verlaten van de beurs die beweringen ook daadwerkelijk zal teweegbrengen. Zoals uit bovenstaande analyse blijkt, is het waarschijnlijker dat vertrek de positie van Groot-Brittannië in de wereld zal verzwakken, terwijl het weinig feitelijke soevereiniteit, handel en viswinsten oplevert die de naam te boven gaan. Brexiters zoeken naar invloed voor Groot-Brittannië op het wereldtoneel, maar zoals mevrouw Merkel zei: “Je kunt veel beter invloed hebben op het debat als je aan de onderhandelingstafel zit en je kunt input geven”. Misschien is het tijd om te heroverwegen waarom de stemming over het verlof überhaupt gewonnen heeft, en na te denken over hoe we dat kunnen waarmaken.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *